1-QISM — GOLD CHAINS
Tungi soat deyarli 23:40 edi. Katta, hashamatli uy ichida jimjitlik hukm surardi. Qalin pardalar ortidan faqat shahar chiroqlari xira ko‘rinardi.
Uyning eng yuqori qavatidagi katta xonada Feya deraza oldida jim turardi. Uning uzun qora sochlari yelkasiga tushib turardi. U juda chiroyli edi — oppoq teri, nozik yuz, katta ko‘zlar… Ammo bu go‘zallik ortida charchoq va sovuq kayfiyat yashiringan edi.
Ikki yil…
Ikki yil oldin u majburan turmushga chiqqan edi.
Bu uy egasi esa — Taehyung.
Shahar osti dunyosida hamma undan qo‘rqardi. Juda boy. Juda kuchli. Juda shavqatsiz.
Va eng yomoni — juda egoist.
Feya asta nafas chiqardi.
Feya (ichida pichirlab):
— Ikki yil… lekin bu uy hali ham menga begona…
Shu payt pastki qavatdan og‘ir qadam tovushi eshitildi.
Taehyung uyga kelgandi.
Bir necha soniyadan keyin eshik qattiq ochildi.
Taehyung qora palto kiygan, sovuq ko‘zlari bilan xonaga kirdi. Uning yuzida odatdagi befarq va buyruq beruvchi ifoda bor edi.
U Feyaga qaradi.
Taehyung (sovuq ohangda):
— Hali uxlamadingmi?
Feya unga qaramadi ham. Faqat derazaga qarab turdi.
Feya:
— Uy egasi kelguncha uxlamay kutishim kerak deb o‘yladim.
Taehyung kulimsiradi. Ammo bu kulgi iliq emas — keskin edi.
Taehyung:
— Men seni kutib o‘tir deb aytganim yo‘q.
Feya sekin unga qaradi.
Feya:
— Sen hech qachon hech narsa aytmaysan.
Xonada sovuq sukunat paydo bo‘ldi.
Taehyung asta paltoni yechib kresloga tashladi.
Taehyung:
— Bugun yana kim kelgan edi?
Feya qoshini chimirdi.
Feya:
— Nega?
Taehyung unga yaqinlashdi. Juda yaqin.
U Feyaning yuziga tikildi.
Taehyung:
— Men savol berdim.
Feya bir qadam orqaga chekindi.
Feya:
— Hech kim.
Taehyung ko‘zlarini toraytirdi.
Taehyung:
— Yolg‘on gapirma.
Feya g‘azab bilan qaradi.
Feya:
— Men yolg‘on gapirmayman.
Taehyung birdan qo‘lini devorga urib, Feyani ikki tomondan qamab qo‘ydi.
DANG!
Feya cho‘chib ketdi.
Taehyung past ovozda gapirdi.
Taehyung:
— Bu uyda hamma narsa meni qiziqtiradi.
Feya unga tik qaradi. U qo‘rqmasdi.
Feya:
— Demak meni ham?
Taehyung bir soniya jim qoldi.
So‘ng sovuq kuldi.
Taehyung:
— Yo‘q.
Bu javob Feyaning yuragiga ignadek botdi.
Taehyung davom etdi.
Taehyung:
— Sen faqat mening xotinimsan. Shartnoma xotin.
Feya kulib yubordi. Ammo bu kulgi achchiq edi.
Feya:
— Ha. Buni eslatishing shart emas.
Taehyung orqaga chekindi va divanga o‘tirdi.
Taehyung:
— Ertaga kechqurun mehmonlar keladi.
Feya:
— Yana biznes hamkorlaringmi?
Taehyung:
— Ha.
Feya:
— Demak yana meni namoyish qilasan.
Taehyung unga sovuq qaradi.
Taehyung:
— Sen bu uy bekasisan. O‘z vazifangni bajar.
Feya jahli chiqdi.
Feya:
— Men buyum emasman!
Taehyung birdan turib ketdi.
U juda tez Feyaning oldiga keldi.
Taehyung (past, xavfli ohangda):
— Lekin men sotib olgan narsamga o‘xshaysan.
Xonada og‘ir sukunat.
Feya ko‘zlarini katta ochdi.
Feya:
— Men sening mulking emasman.
Taehyung uning yuziga juda yaqin keldi.
Taehyung:
— Ikki yil oldin nikoh qog‘oziga imzo qo‘ygansan.
Feya:
— Majbur bo‘lib.
Taehyung yelka qisdi.
Taehyung:
— Farqi yo‘q.
Feya chuqur nafas oldi.
Feya:
— Men seni hech qachon sevmayman.
Taehyung esa mutlaqo befarq edi.
Taehyung:
— Men ham.
Bu so‘zlar havoda sovuq pichoqdek osilib qoldi.
Bir necha soniya ular bir-biriga tik qarab turishdi.
Ikki yil…
Bir uy…
Bir nikoh…
Lekin mutlaqo begona ikki inson.
Taehyung burilib chiqib ketmoqchi bo‘ldi.
Ammo eshik yoniga yetganda to‘xtadi.
Orqasiga qaramasdan gapirdi.
Taehyung:
— Feya.
Feya:
— Nima?
Taehyung:
— Ertaga chiroyli ko‘rin.
Feya achchiq kuldi.
Feya:
— Bu ishni yaxshi qilaman.
Taehyung eshikni ochdi.
Taehyung:
— Bilaman.
Eshik yopildi.
Feya esa xonada yolg‘iz qoldi.
U asta karavotga o‘tirdi.
Ko‘zlarida yosh yig‘ildi, lekin u yig‘lamadi.
Feya (pichirlab):
— Qanday qilib ikki yil yashadik…
Pastki qavatda esa Taehyung telefonini chiqardi.
Telefon orqali sovuq ohangda gapirdi.